| Nam shealladhsa ‘se dealbh taghta a th’ anm
‘S docha nach bith dhiabhsan
Thai ad ga iarraidh nas motha agus nas fhearr
Ann an dubh agus geal air sgath’s gum
Bith e anns a cheis-dealbha
Am beinn, an sneachda
Tha mi a toirt dealbh air le dioghnas
Na robh uile duine ga fhaicinn mar tha mise
Tha e boidheach gu brath
Agus bithidh mise gu cumail comhla rium
Chan feum e a bhi coileanta
Cha bhi go fhaicinn ach mi fhein
Bithidh mi a coimhead air agus a cuimhnichadh
Air an uine sona
Chan eil ann ach cuimhne
Nam shealladh ‘se cuimhne a th’ann
Dealbh a gleidheadh gu brath
Dhiabhse ‘se traillaidh a th ‘ann
Airson fhaicinn leis a h ‘uile duine
|
o me it’s picture perfect.
It may not be to them,
they want bigger, better,
black and white because it will be framed.
The mountain, the snow!
I describe it with great passion.
If only everyone could see it like I do.
Forever it is beautiful,
and will only be kept with me.
It doesn’t need to be perfect,
it will only be seen by me;
I will look at it and remember
that happy time
for it is only a memory.
To me it is a memory,
a picture forever kept.
To them it is an accessory,
to be seen by everyone
|