หนังสือน่าอ่าน

ความหมายของวรรณกรรมนั้นก็คือ  เรื่องแต่ง ตำรา บทความ ข่าวหนังสือพิมพ์ หรืองานเขียนในสื่อสิ่งพิมพ์ชนิดต่าง ๆ ฯลฯ แม้แต่คำพูดปราศรัย สุนทรพจน์ การเล่านิทานหรือตำนานด้วยปากเปล่า ปริศนาคำทาย คำพังเพย ผญา ฯลฯ หรือการเล่นเพลงที่ว่ากันสด ๆ อย่างเพลงพื้นบ้านหรือที่ศัพท์แสงทางวิชาการเรียกว่า “เพลงปฏิพากย์” อย่างเพลงฉ่อย ลำตัด อีแซวฯลฯ ก็เป็นวรรณกรรม (มีชื่อเรียกเฉพาะว่า วรรณกรรมมุขปาฐะ หมายถึงวรรณกรรมชนิดที่ถ่ายทอด บอกเล่าด้วยปากเปล่า ถ้าใช้ตัวอักษรมาถ่ายทอดด้วยการเขียน จดจารจารีก ก็เรียกว่าวรรณกรรมลายลักษณ์) ที่กล่าวมาทั้งหมดคือวรรณกรรมในความหมายอย่างกว้าง

ความหมายอย่างแคบของวรรณกรรม ก็คือ เรื่องแต่ง หรืองานประพันธ์หนังสือที่มีวรรณศิลป์หรือมีศิลปะการประพันธ์อย่างที่เรา คุ้นเคยกันดี อาทิ นวนิยาย เรื่องสั้น บทกวี บทละครฯลฯ เป็น Fiction (เรื่องแต่งหรือบันเทิงคดี) ไม่ใช่ Non-fiction (เรื่องของข้อเท็จจริง หรือสารัตถคดี) อย่างบทความ สารคดี ข่าวฯลฯ ที่เป็นวรรณกรรมในความหมายอย่างกว้าง

ส่วนวรรณกรรมพื้นบ้าน คือ เรื่องเล่าเรื่องแต่งเฉพาะแต่ละท้องถิ่น เช่น ตำนานสถานที่ พงศาวดารการสร้างบ้านแปงเมืองของท้องถิ่นต่าง ๆ ตำนานวีรบุรุษพื้นบ้านฯลฯ ตัวอย่างวรรณกรรมท้องถิ่นที่พอจะคุ้นชื่อของภาคเหนือก็เช่น ค่าวซอเรื่องหงส์หิน ภาคอีสานมี เสียวสวาด ตำนานผาแดงนางไอ่ พญาคันคาก ภาคกลางมี ไกรทอง ภาคใต้มีพระมาลัยคำกาพย์ ฯลฯ